සවස හය වුණත් කාර්යාලයේ හිටියේ මමයි අපේ මැනේජර් නිරෝෂා මිසුයි විතරයි. නිරෝෂා මිස් හැමෝම ඉදිරියේ හරිම සැරයි. ඒත් එදා එයා හිටියේ ගොඩක් විවේකීව. කළු පාට ටයිට් සාය සහ සුදු කමිසය නිසා එයාගේ පෙනුම හරිම ආකර්ෂණීයයි.
"කසුන්, මේ ෆයිල් එක ටිකක් බැලුවද?" එයා මගේ මේසය ළඟට ඇවිත් මෘදුව ඇහුවා.
මම ෆයිල් එක බලන්න නැමෙද්දි එයාගේ දිගු කෙස් කළඹ මගේ මුහුණේ වැදුණා. අපේ දෙනෙත් එකිනෙක ගැටුණා. නිරෝෂා මිස්ගේ මුවේ සරාගී සිනහවක් ඇඳුණා.
"ඔයා හැමදාම මට බයවෙලා වගේ ඉන්නෙ ඇයි කසුන්? මම එච්චරම සැරද?" එයා ඇහුවා.
"නෑ මිස්... එහෙම නෑ," මම කිව්වා.
"එහෙනම් ඇයි මගේ ඇස් දිහා බලන්න බය?" එයා මගේ ටයි එක අල්ලලා තමන්ගෙ පැත්තට ඇද්දා. කාර්යාලයේ දොර වසා තිබූ අතර ඒ නිශ්ශබ්දතාවය මැද අපේ ආශාවන් නිදහසේ ගලා ගියා.