කොළඹින් රෑ 8ට පිටත් වුණු නුවර බස් එකේ මගේ ළඟින් වාඩිවුණේ අවුරුදු 28ක විතර හරිම හැඩකාර අක්කා කෙනෙක්. එයා ඇඳලා හිටියේ නිල් පාට සාරියක්. බස් එකේ ලයිට් නිවලා සීතල සුළඟ ජනේලෙන් ඇතුළට එද්දි එයා හිමින් මගේ උරහිසට හේත්තු වුණා.
"සීතලයි නේද මල්ලි?" එයා මෘදු කටහඬින් ඇහුවා.
"ඔව් අක්කේ, වැස්ස නිසා සීතල වැඩියි," මම කිව්වා.
එයා එයාගේ ෂෝල් එක මගේ උඩිනුත් දැම්මා. අපේ අත් දෙක එකිනෙක ස්පර්ශ වුණා. ඒ ස්පර්ශය එක්ක මගේ ඇඟ පුරාම විදුලියක් ගියා වගේ හැඟීමක් ආවා. එයා මගේ ඇස් දිහා බලලා ලස්සනට හිනාවුණා. බස් එක වංගු ගනිද්දි එයාගේ සිරුර මගේ සිරුරට තවත් තද වුණා.
කඩුගන්නාව කන්ද නගිද්දි බස් එක අඳුරේ ගිලී තිබුණා. එයාගේ මෘදු ඇඟිලි මගේ අත දිගේ ගිහින් මගේ කකුල මත රැඳුනා. දෙදෙනාගේම හදවත් ගැහෙන වේගය වැඩිවුණා. ඒ රාත්‍රී ගමන අපේ ජීවිතයේ අමතක නොවන රහස් ආදර පරිච්ඡේදයක් බවට පත්වුණා.