විශ්වවිද්‍යාල නිවාඩුවට මම ගමේ ගියේ මාස ගණනාවකට පස්සෙ. අපේ ගෙදරට කිට්ටුව හිටියේ මාලතී නැන්දා. නැන්දාගේ මහත්තයා හිටියේ ඩුබායි වල. මාලතී නැන්දාට වයස 38ක් විතර ඇති. ඒ වුණාට හරිම හැඩයි. සුදු පාට ඇඟ, දිග කොණ්ඩෙ, පිම්බුණු පියයුරු නැන්දාගේ රූපය තවත් ආකර්ෂණීය කළා.
එදා හවස් වරුවේ මම නැන්දලගේ ගෙදර ගියේ අම්මා දීපු එළවළු ටිකක් දෙන්න. නැන්දා කුස්සියේ උයමින් හිටියේ ලස්සන කොට ගවුමක් ඇඳගෙන. මා එනවා දැකලා නැන්දා හිනාවුණා.
"ආ සඳුන් පුතා... එන්න ඇතුළට. මාම නැති නිසා ගෙදර පාලුයි අනේ. ඔයා ආපු එක හොඳයි," නැන්දා කිව්වා.
මම සාලේ පුටුවෙන් වාඩිවුණා. නැන්දා මට තේ එකක් හදලා ගෙනත් දුන්නා. තේ එක දෙනකොට නැන්දා මගේ ළඟින්ම හිටගත්තේ. නැන්දාගේ සුවඳ මගේ මුළු ගතම ඇවිස්සුවා.
"පුතා දැන් කැම්පස් එකේ ගොඩක් කාර්යබහුලයි නේද? කෙල්ලෙක් එහෙම නැද්ද?" නැන්දා ඇස් දෙක නටවමින් ඇහුවා.
"නෑ නැන්දේ... තාම එහෙම කෙනෙක් නෑ," මම කිව්වා.
"අනේ ඇත්තට... මේ තරම් ලස්සන කොල්ලෙක්ට කෙල්ලෙක් නෑ කියන්නේ පුදුමයක්නේ," කියමින් නැන්දා මගේ උරහිස අතගෑවා. ඒ ස්පර්ශයෙන් මගේ හිතේ අමුතු ආශාවක් ඇතිවුණා.
වැස්සක් කඩාගෙන වැටෙන්න පටන් ගත්තා. විදුලි කොටද්දි නැන්දා බයවෙලා මගේ අත තදින් අල්ලගත්තා. මම නැන්දාගේ මූණ දිහා බැලුවා. නැන්දාගේ ඇස්වල තිබුණේ වෙනස්ම බැල්මක්.
"සඳුන්... මට හරි තනිකමයි පුතා..." නැන්දා හිමින් මුමුණමින් මගේ පපුවට තුරුල් වුණා. මට මාව පාලනය කරගන්න බැරිවුණා. මම නැන්දාගේ ඉණ වටා අත් යවලා තදින් තුරුල් කරගත්තා. නැන්දාගේ උණුසුම් තොල් මගේ තොල් මත තියලා ලස්සන හාදුවක් දුන්නා...
එදා රෑ වැස්සත් එක්ක අපේ ආදර කතාව පටන් ගත්තේ අමතක නොවන සුන්දර මතකයන් ගොඩක් එක්කයි.