නුවරඑළියේ සීතල ගමක පිහිටි අපේ ලොකු නැන්දලාගේ ගෙදරට මම ගියේ නිදහසේ පොතක් ලියාගන්න හිතාගෙන. නැන්දා චන්ද්‍රානි. වයස 36ක් වුණත් හරිම ලස්සන, පිරිපුන් සිරුරක් තියෙන කාන්තාවක්. එයාගේ සැමියා කොළඹ ව්‍යාපාරික වැඩවල හිටිය නිසා සතියේ දිනවල නැන්දා හිටියේ තනියම.
එදා උදේ දිය ඇල්ල ළඟට ගිහින් නාලා ආපු මම ගෙදර එනකොට නැන්දා දොරකඩට වෙලා බලාගෙන හිටියා.
"කොල්ලෝ... සීතලේ නාලා ලෙඩ වෙයි. එන්න ඉක්මනට තේ එකක් බීලා ඉන්න," නැන්දා ආදරයෙන් කිව්වා.
මම සාලේ ගිනි උදුන ළඟට වෙලා ඇඟ උණුසුම් කරගනිද්දි නැන්දා තුවායක් අරන් ඇවිත් මගේ තෙත කොණ්ඩේ පිහදාන්න පටන් ගත්තා. නැන්දාගේ මෘදු අත් මගේ හිසකෙස් අතරින් යද්දි මට දැනුණේ පුදුම සනීපයක්.
"සඳුන්... ඔයාට මෙහෙ ඉන්න එක සතුටුයිද?" නැන්දා ඇහුවා.
"ගොඩක් සතුටුයි නැන්දේ... නැන්දා ළඟ ඉන්නකොට හරිම සැනසීමක් තියෙනවා," මම අවංකවම කිව්වා.
නැන්දා මගේ ඉස්සරහින් වාඩිවෙලා මගේ දෑස් දිහා කෙළින්ම බැලුවා. "එහෙනම් මාව තනිකරලා ඉක්මනට යන්න එපා කොල්ලෝ..." නැන්දාගේ ඒ වචන එක්ක සීතල මැකී උණුසුම් ආදරයක් අප අතර පැතිර ගියා.